..:: e-Lady.pl ::..

Widzę, że miniony weekend upłynął nam pod znakiem rozjazdów. Gagatka wyruszyła na południe, zatem ja udałam się na północ. Równowaga w przyrodzie została zachowana.
Sama podróż to osobny poemat, jak ktoś ma własne stworzonko w wieku nastu miesięcy to wie o czym mówię, jak nie ma: wszystko przed nim. Powiem tyle, że 300 km jakie dzielą Wrocław od Torunia przebyliśmy w 8 godzin. I absolutnie nie oznacza to, że skrupulatnie przestrzegaliśmy ograniczeń prędkości i innych takich urozmaiceń. Są chwile, kiedy w samochodzie nachodzi mnie myśl, iż pociąg byłby jednak lepszym rozwiązaniem. Ale jak się na spokojnie zastanowić, to chyba niekoniecznie.
Przy okazji odkryliśmy ciekawe miejsce obiadowe- między Przygodzicami a Antoninem jest smażalnia ryb „Górecznik”, plus plac zabaw dla dziatwy przedszkolnej, plus mini zoo (obejrzymy następnym razem, teraz było jeszcze zbyt chłodno) plus liczne wyrzeźbione w drewnie figury marynarzy, wojów i innego tałatajstwa, co to nawet rękę podają na powitanie. Rybki też niczego sobie…
Ale wracając do Torunia- mam do tego miasta ogromny sentyment. Studia, nielubiane i nietrafione, ale po pewnym czasie wspomina się je miło. Praca, w której spędziłam trochę czasu, świetni ludzie których tam poznałam i z którymi do dziś utrzymuję kontakt. Znajomi i przyjaciele, poznani w różnych dziwnych miejscach i okolicznościach, z którymi generalnie kontakt też jest do dziś. Czasem silniejszy, częściej słabszy, ale jest.
Samo miasto, mimo iż nie ma takiej rangi jak w czasach województwa toruńskiego pięknieje w oczach. Widać że nad starówką ktoś intensywnie pracuje, ktoś, kto zna się na rzeczy. A Stare Miasto w Toruniu jest niesamowite. Trudno to opowiedzieć, tam trzeba się przejść samemu, zahaczyć o ratusz, ulicę Podmurną, ruiny zamku krzyżackiego… No, ale zabytki stoją sobie od dawna i pewnie postoją jeszcze drugie tyle. Co zmieniło się od „moich” czasów toruńskich? przybyło lokali. Jest coraz więcej sklepów, knajp, restauracyjek specjalizujących się w kuchni domowej. Nasza ulubiona oberża na Rabiańskiej (niegdyś „Czarna Oberża”) trochę na psy zeszła, ale nadal warta jest uwagi. Ponoć w „Manekinie” można się załapać na świetne naleśniki, nie wiem, tym razem znów nam czasu nie starczyło.
Powyższe zachwyty absolutnie nie oznaczają, że chciałabym się przenieść z powrotem do Torunia. Nie, Wrocław zbyt mi się podoba, zbyt fajnie się w nim mieszka, Toruń zrobił się mały, tam wszędzie da się dojść na piechotę (owszem, trasa Gagarina- Rubinkowo III jest dla straceńców, ale też do zrobienia), a miasto ma swój urok. I raz na kwartał zamierzam nadal do niego zaglądać.
Sławetnej ptasiej grypy nie widać, fakt, mniej gołębi się szwęda po rynku, ale najpoważniejszym akcentem byli śmiertelnie znudzeni panowie pilnujący tajemniczych mat na drogach wyjazdowych z Torunia.

I jeszcze miły obowiązek, czyli rozstrzygnięcie konkursu marcowego. Tym razem upominki od e-lady.pl wędrują do mi:) oraz do FuFu, które najbardziej nietypowo podeszły do tematu prezentów spod znaku 8 marca. Obie panie proszę o podanie kontaktu do siebie na maila e-lady@e-lady.pl
Następny konkurs już wkrótce…