..:: e-Lady.pl ::..

Diabli mnie zaraz wezmą.
Ale po kolei. Jak niektórym wiadomo, pracuję w małej agencji reklamowej. Firma jak najbardziej rodzinna, między trzema szefami zachodzi ścisły stosunek pokrewieństwa, i ok. Ale jeden z szefów od kilku lat pomieszkuje w Stanach Zjednoczonych. W związku z czym prezentuje sobą ciekawe oderwanie od polskiej rzeczywistości.

Prezes zza Wielkiej Wody zasadniczo żywot swój pędzi w USA, ma tam rodzinę, ma tam firmę, ale 2-3 razy do roku zaszczyca nas swoją obecnością. I za każdym razem jego pobyt wiąże się z pewną rewolucją. Tzn. każdorazowo prezes wpada na pomysł absolutnie genialny, za pomoca którego podbije świat i z którego zyski będą tak ogromne, iz procenty od zgromadzonego kapitału pozwolą mu miesiącami sączyć drinki pod karaibskimi palmami. I git, tylko jest jeden feler. Za każdym razem na ten pomysł ktoś już w naszym pięknym kraju wpadł. Prezes sie nie poddaje, dowodząc słusznie, iż zdrowa konkurencja to jest to. Tylko z wprowadzaniem pomysłów w życie jest już nieco gorzej.

Czym przejawia się wspomniane oderwanie od polskiej rzeczywistości? primo- przekonaniem, że wystarczy stworzyć serwis społecznościowy, a internauci sami zajmą się jego rozwojem. Kiedyś, za króla Ćwieczka, czyli przy początkach polskiego netu, ten system się może i sprawdzał. Niestety, było, minęło, teraz aby mieć odwiedzalność na poziomie marnych nastu tysięcy odsłon dziennie trochę trzeba nad serwisem przysiąść. A w tej Ameryce to się ponoć ludzie garną do społecznej działalności. Być może.

Secundo. Możliwościami finansowymi polskich internautów oraz ich podejściem do płacenia za materiały dostępne w sieci. O ile to drugie powoli zaczyna się zmieniać (tzn. za konkretne treści statystyczny internauta jest skłonny zapłacić parę złotych, pod warunkiem że nie za często i że nie da się tego samego dorwać za free), o tyle przekonanie, że gość zapłaci kilka dych za coś, co konkurencja oferuje bezpłatnie, jest podejściem bardzo optymistycznym.

Tertio. Jak internautę najlepiej poinformować o produkcie i zachęcić do jego używania? ano, należy zaspamować wybraną grupę użytkowników. Spam jest wredny, kojarzący się z natrętnym przedstawicielem handlowym (znam trochę fajnych ludzi robiących w tej branży, ale tu mam na myśli typa, który po zrzuceniu go na pysk ze schodów włazi z powrotem oknem). Ogólnie błeeee. Teraz dostałam polecenie od szefa, że tym spamem mam się zająć ja. No i przez wrodzoną delikatność nie powiem co mnie trzepie od paru godzin. I kombinuję jak koń pod górkę, jak się od tego wykręcić. Oczywiście o swoich zastrzeżeniach szefowi powiedziałam. Że to nie jest dobry pomysł, że mam dla niego kilka innych propozycji, troche humoru, marketing szeptany, te klimaty.
Oczywiście usłyszałam że ok, ale później. Kocham to magiczne słowo. „Później”. Teraz mam się zająć… no, zgadnijcie czym? Ehhh.
Tylko że ja już to przerabiałam. I mniej więcej domyślam się czym to się skończy. Mianowicie dostanę na końcu wolną rękę, jakiś tam budżet, plus błogosławieństwo „rób jak uważasz”.

Szef z Ameryki ma też swoje zalety, żeby nie było. Działa z rozmachem większym niz naczalstwo miejscowe, nie robi problemów z podwyżkami, zakupem sprzętu do biura (a z tym bywa różnie w małych firmach) czy zatrudnianiem kolejnych osób. I sympatyczny jest z niego koleś. Jego sposób rozmowy z ludkami namolnie zachęcającymi do wykupienia reklamy w panoramie firm czy innym cholerstwie godzien jest mistrzostwa świata. Tzn. rozmawia na tyle konkretnie, że wspomniane ludki unikają go jak diabeł wody święconej, nie wiedzieć czemu zawsze chcą rozmawiać z kimkolwiek, byle nie z prezesem. Zasadniczo jest otwarty na propozycje i nie jest przekonany o własnej nieomylności, a to też rzadka cecha u szefostwa.
Tylko że czasami włącza mu się takie dziwne coś. No nic. Pomarudziłam