..:: e-Lady.pl ::..

W ramach uroczystego obchodzenia różnych komputerowych rocznic (PeCety przeżywające kryzys ćwierćwiecza, lokalnie świętujemy 15 lat polskiego internetu) także eLady swoje trzy grosze wtrącą. Prawdę mówiąc 15 lat temu to się grało w Prince of Persia ew. uczyło się wspaniałego edytora tekstów TAG na lekcjach umownie nazwanych informatyką, ale okazja jest okazją.

Po Prince of Persia przyszedł czas na wspaniałego Prehistoryka2 i o tej wspaniałości piszę bez sarkazmu- gra zabijała grafiką, a rozpracowanie poszczególnych poziomów dostarczało zajęcia na długie godziny. Przy okazji- Preh2 do teraz mam na swoim kompie, czasem z sentymentu sobie zapuszczę, jak ktoś chce podzielę się tips&tricks na pierwsze 4 levele.

Lata kolejne płynęły sobie spokojnie, urozmaicane przeglądanymi wspólnie z bratem „Top Secretami”, kolejnymi numerami „Secret Service” oraz najważniejszym dla mnie osobiście „Gamblerem”. Potem przyszedł rok 1997 i rozkwit kafejek internetowych w mojej rodzinnej miejscowości.

I Asia przepadła była i pogrążyła się w szponach nałogu który mocnymi pazurami trzyma ją po dziś dzień.

Konta pocztowe na polboxie i w domenie box43.gnet.pl
Zamiast Googla szukało się poprzez Altavistę.
Nieśmiało przebijały się różne czaty.
Rządził mIRC zwany pieszczotliwie mirkiem. Ile godzin przegadałam na różnych kanałach (od #chatzone począwszy na swojskim #rpg-pl skończywszy) nie zliczę. Poznałam stado fajnych ludzi, z niektórymi z nich nadal utrzymuję całkiem bliskie kontakty. Jak ostatnio podliczyliśmy to przez IRCa poznało się kilka par pozostających od lat w związkach formalnych i nieformalnych. Obecne spotkania ludzi „z kanału” przypominają spotkania rodzinne, jakieś stada dzieci, jacyś podtatusiali faceci pod trzydziestkę popijający piwo i wspominający sesje prowadzone przez Nataniela…

Zaklepywanie sobie miejsc w kafejkach internetowych z wyprzedzeniem. Po pewnym czasie znali się już wszyscy ze wszystkimi, z obsługą włącznie, łączyły się z tym gratisowe godziny buszowania w sieci oraz przynoszenie własnych prywatnych płyt w ramach urozmaicania muzycznego repertuaru kafejki („Vovin” Theriona w pewnym momencie znałam na pamięć).
Gracze umawiający się we wspomnianych kafejkach na maratony. Przychodziła banda w liczbie sztuk kilku(nastu) z termosami, karimatami i śpiworami i grali, grali, grali. Niektórzy z kafejkowych gości robili bardzo fajne miny.
Atmosferę nieźle ujęła Nina Liedtke w opowiadaniu „CyberJoly Drim” – opowiadanie ma błędy logiczne, ale za klimat pokochało je tysiące. I nic to, że poważni krytycy zarzucali mu kiczowatość. Motto przyświecające całości „you can logoff, but you can never leave” dobrze oddawało istotę rzeczy.

W tak zwanym międzyczasie pojawiły się kolejne prywatnie ważne gry (oczywiście Diablo i oczywiście MK3 ewentualnie MK Trilogy), potem miodność i grywalność spadała wprost proporcjonalnie do rosnących wymagań sprzętowych.

To były czasy…