..:: e-Lady.pl ::..

Wróciłam właśnie z kolejnej uczonej podróży sponsorowanej przez dobrą ciocię Unię. Tym razem zrobiliśmy konferencyjny najazd na Ratyzbonę (Regensburg)…

Ogólnie rzecz biorąc jestem urzeczona – prawie dwa tysiące lat historii, wąziutkie brukowane uliczki, małe czyściutkie ryneczki, odnowione kolorowe kamienice i domy-wieże, zadbane podwórka… Wszędzie ład, porządek i zadowolenie z życia w swoim mieście!

To zresztą bardzo wdzięczny okres na odwiedziny w Bawarii – sklepy już jarzą się świątecznymi dekoracjami a handlarze rozkładają tradycyjne kiermasze gwiazdkowe. Przyznam, że aż mnie się pod sercem ciepło rozlało i rozrzewnienie jakieś ogarnęło. Bo u nas nie ma tego świętowania na ulicy, tej atmosfery wspólnego Bożego Narodzenia. Neonowa choinka na Galerii Centrum i lampki naćpane na każdym krzaczorze to jednak nie to…

Miejsce, gdzie debatowaliśmy przez trzy dzionki o odnowie miast historycznych, to stary magazyn soli przerobiony na centrum konferencyjne z kafejką i galerią. Restauracje, w których jedliśmy, to stare siedziby szlachty niemieckiej, byłe browary… Wszędzie klimat uwielbienia dla swojej historii i tradycji.

Ani jednego kiczowatego budynku w typie szkło i stal. Ani jednego chorego wymysłu architektonicznego z gatunku polskich supermarketów i pasaży handlowych-pożal-się-Boże… Ja im naprawdę wybaczam to okropne szwargolenie.

Co trudniej wybaczyć, to to żarcie. Kartoflanka z boczkiem. Knedel ze skwarkami. Mięcho na gorącej kapuście kiszonej. Talerz kiełbasy z… kapustą kiszoną. Kawał mięcha z brukselką. Rosół z kluskami wątróbkowymi. Pasta do chleba ze smalcem. Z łzami wzruszenia pochłaniałam mięciuchny sernik w gorącym sosie malinowym.

Niemiec siedzący obok mnie na jednej z kolacji zwierzył mi się, że jego bratanek też jest wegetarianinem, ale żyje tylko dzięki… odżywczym walorom piwa. Toteż wychyliłam kufelek