..:: e-Lady.pl ::..

Nie wielkanocne oczywiście, bo i pora nie po temu, tylko takie sobie zwyczajne jaja. Ludzka pomyłka lub inny pomorek. Jak wspomniałam w komentarzu do ostatniego wpisu, nagle okazało się, że dostęp do konta mego firmowego ma jakiś zupełnie obcy facet.

Wchodzi człowiek dumny i blady w konto (firmowe!) swoje, a tu nagle zonk, w spisie posiadaczy karty do konta rzeczonego figuruje pan, o którym w życiu nie słyszałam, nie widziałam i do wczoraj nie miałam pojęcia o jego istnieniu. No to co, zanotowałam sobie namiary na pana i poszłam użerać się do banku.

Nie wiem kto w ING Banku Śląskim wpadł na taki genialny pomysł, ale kiedyś we Wrocławiu było sobie mrowie a mrowie niewielkich placówek wspomnianego banku. Ot, jedno biurko dla pani od załatwiania kredytów i otwierania rachunków oraz jedno biurko za szybką dla pani od kasy. Ale poważny bank nie składa się z licznych drobnych placówek, poważny bank musi poważnie wyglądać i mieć odpowiednią siedzibę. No to odpicowali budynek w samym centrum miasta przy ul. Szewskiej, całkiem całkiem to wygląda włącznie z nowoczesnymi rzeźbami przedstawiającymi egipskich wojowników płci obojga, ale taka scentralizowana siedziba ma jeden zasadniczy feler.

Otóż, za biurkiem od kredytów dalej siedzi jedna pani (w porywach do dwóch pracownic) i w okienku kasowym również nie widziałam więcej niż dwóch pań na raz. Ok, w międzyczasie rozwinęła się bankowość internetowa, ale czasem trzeba się pofatygować do oddziału osobiście. I mimo iż panie z banku są kompetentne i zasadniczo znają się na swojej robocie to niestety, odkąd siedziba ING jest w budynku przy ul. Szewskiej, nie zdarzyło mi się spędzić w placówce mniej niż 40 minut.

Poszłam zatem do banku, odczekałam swoje w kolejce do biureczka, przedstawiłam sytuację, pani mocno się zdziwiła, nieco zestresowała, zawołała na konsultację koleżankę i wspólnie uradziły, że panu siedzącemu prawem kaduka na moim rachunku kartę się usunie i po krzyku. 20 minut później pani rzekła, że już wszystko jest ok, przepraszam i do widzenia.

Z wrodzonej nieufności zajrzałam dziś na rachunek, pan widnieje przy nim dalej, acz z opcją „karta zablokowana”. Póki mam na koncie pustki to jestem w stanie odczekać dzień czy dwa, może wszystko wróci do normy. Ale nie chciałabym, by ktoś poza mną miał dostęp do mojej kasy.
Z czego płynie morał, przeklikujcie na wszelki wypadek konta swoje, bo różne ciekawostki można w nich znaleźć.

Przy okazji ogłaszam zupełnie prywatny, błyskawiczny konkursik- co zrobić z ludziem, który sprzedaje mi na allegrowej aukcji towar, a po otrzymaniu pieniążków kontakt urywa totalnie? Ludź mieszka nie tak znów daleko (jakieś 50 km od Wrocławia), więc w imię zasad pofatygować się do niego można, tyle że benzyna wyniesie mnie drożej niż ta cała zabawa była warta. Z drugiej strony- no właśnie. W imię zasad.
Ludziowi nikt chyba nie powiedział, że wkurzanie Skorpionic to nie jest najszczęśliwszy pomysł…