..:: e-Lady.pl ::..

Stwierdzeniem, że moda na PRL zatacza coraz szersze kręgi Ameryki nie odkryję. Mamy lokale stylizowane na epokę, mamy imprezy w klimacie minionym, tylko czekać aż czołowi projektanci zaczną wykorzystywać w kreacjach krój nieśmiertelnych dżinsów „Odra” lub wdzięcznie falbaniastych apelowych bluzeczek. Ostatnio w nurt wpisało się „Moje gotowanie„.

Oczy me poraził tekst z okładki „Supertemat. Czar PRL-u. 27 przebojowych przepisów z tamtych lat„. Nooo, się skusiłam i kupiłam. Już na wstępie pani redaktor naczelna zaprasza serdecznie do zastawienia stołu frykasami (a raczej „frykasami”) z lat PRLu i powspominania jak to niegdyś bywało.

Redakcja ogólnie temat potraktowała lajtowo, ponieważ w artykule brak przepisów na:
- kotlety mielone z kiszonej kapusty
- schabowe z grzybów (czyli kanie w panierce, pychota swoją drogą, o ile nikt nie próbuje im mięsnego rodowodu doczepiać)
- dżem pomarańczowy z dyni
- rosół z wołowiny
- mortadelę panierowaną
- oszukane „schabowe” z – pardon my french- krowich wymion
- różne cuda z ryżu dmuchanego (preparowanego)
- ciasto z kefiru (prawie jak babka piaskowa, ale jak wiemy „prawie” robi różnicę)
- własnoręcznie przygotowaną czekoladę z mleka w proszku
- różnego rodzaju pasty do chleba. Twarogowo- śledziowa na ten przykład, albo pasta z serdelków i serka topionego, dzięki której uzyskujemy pastę o zwiększonej ilości pełnowartościowego białka.
- kotleciki „mielone” z płatków owsianych

Część z tego była całkiem całkiem, szczególnie jak miało się kilkuletnie podniebienie i wieczny niedobór rzeczy mających w składzie czekoladę. Z ryżu preparowanego robiło się na przykład bardzo fajne „szyszki”, czyli mieszało się ryż z przygotowaną domowym sposobem masą toffi. Czekolada domowa nie wytrzymywała niestety porównania z wyrobami czekoladopodobnymi, że o słodkościach wyszarpywanych z Pewexu nie wspomnę. Ale znów na jednych zajęciach ZPT (czyli zajęcia praktyczno- techniczne, w klasie piątej albo szóstej zaliczaliśmy „gotowanie”. Się działo ) robiliśmy bardzo skomplikowane danie z chrupek kukurydzianych i płynnej czekolady zdiełanej tymi ręcami. Boszzz, do dziś pamiętam jak się tego nażarliśmy.

Wychodzi na to, że PRL swój urok miał, bo jak widać powspominać miło. No właśnie. Powspominać. Na tej samej zasadzie w ustach dziadków kombatanckie relacje z najpaskudniejszych nawet bitew nabierają nieodpartego wdzięku. Tak się zastanawiam, jakie kulinarne pamiątki po minionej epoce z miłą chęcią przechowam dla następnych pokoleń i wychodzi mi że żadne. Przyszłe pokolenia będą mi zapewne wdzięczne