..:: e-Lady.pl ::..

Był taki czas, że płyta „Wolfheart” znajdowała się w moim odtwarzaczu 24/24, słuchana na okrągło, całymi tygodniami. Był taki czas, że głos F. Ribeiro mógł mnie zaprowadzić niemal pod same bramy piekła…

Czasy się niestety zmieniły. Ani Sin Pecado, ani The Butterfly Effect nie powtórzyły sukcesu wcześniejszych płyt, IMVHO oczywista, i tak wałkując stare, doskonale znane kawałki Moonspella mijały kolejne miesiące.

Jakoś na początku roku gruchnęła wieść, że Moonspell zawita znów do Polski, odwiedzając między innymi Wrocław. No to co było robić, z czystego sentymentu wypadałoby kupić bilet. A u nas prócz sentymentu była jeszcze chęć obejrzenia i posłuchania Ribeiro na żywo, konfrontacja wyobrażeń sprzed lat dziesięciu z brutalną zapewne rzeczywistością.

Moonspell rządził WZ-ką, to mogę napisać od razu. Dali show porównywalne z tym, jakim na jesieni uraczył nas Satyricon. Na Darzamat nie zdążyliśmy niestety, czego trochę żałowałam, bowiem od czasów archaicznego „In the Flames of Black Art” z chęcią bym ich w wersji live posłuchała

Potem przyszła kolej na radosnych Austriaków z Darkside. W sumie trudno orzec, czy lepiej bawiła się na ich występie publika czy członkowie zespołu, ale z uwagi na dwóch charakterystycznych gitarzystów stawiam jednak na kapelę. Austriacy zadanie mieli mocno niewdzięczne, bo co tu dużo ukrywać, ludzie przyszli na Moonspella i to było czuć. Owszem, zabawa była, ale jakaś taka niemrawa, panowie na scenie produkują się aż miło, parę metrów dalej na widowni wyluzowani kolesie palą papierosy z wypisanym na twarzy „no dalej, guys, zaskoczcie nas czymś…” (tłumaczenie złagodzone, bo w metalowym światku określono by te miny znacznie dosadniej). W sumie największą owację dostali za kawałek zadedykowany śp. Docentowi z polskiego Vadera.

A potem zaczęło się pod sceną robić ciasno, pojawiło się coraz więcej mrocznych pań w mrocznych koszulkach, gorsetach i temu podobnych fatałaszkach, jakiś gość w żabocie, słowem- mrok do bólu. Techniczni w tym czasie zajmowali się ustawieniami sprzętu, ku radości zgromadzonej publiki, która zachowywała się dokładnie tak jak na Motorheadach: techniczny brzdąknie na gitarze, publika reaguje żywiołowo.

A potem na sali zapadła ciemność. Dym, czerwone światła… w tej mrocznej scenerii pojawił się Moonspell, na samym końcu wszedł na scenę ten najbardziej oczekiwany, czyli Ribeiro.
Zaczął się spektakl.

Tak, tak. Nie koncert, a profesjonalny, wyreżyserowany niemal do ostatka spektakl. Jedyny moment, w którym akcja jakby wymknęła się chłopakom spod kontroli miał miejsce w środku koncertu, kiedy to Ribeiro poprosił, abyśmy zaśpiewali lokalne „happy birthsday” jednemu z członków zespołu.

Zaśpiewaliśmy. Dwa razy

To znaczy dwie różne wersje, ale przy tej drugiej (i jeszcze dłużej, i jeszcze raz, sto lat sto lat niech żyje nam) było widać w zespole pewną konsternację.

Koncert stał na bardzo wysokim poziomie pod względem audiowizualnym Ribeiro ma wokal pierwszoligowy i wie jak go wykorzystać. Spec od dźwięku zdaniem mojego Kochania także wiedział jak atuty wokalisty podkreślić, bowiem za pomocą subtelnych efektów uzyskał znakomity rezultat.

Jeśli natomiast chodzi o stronę wizualną – było rewelacyjnie. Światła same w sobie wzbudzały zainteresowanie, stosowane z umiarem, głównie kierowane na scenę walnie przyczyniły się do stworzenia wyśmienitej atmosfery. Panie, panowie, chapeau bas!

Co chłopaki zagrali? same hiciory. Z oczywistych względów najbardziej interesował mnie materiał z moich ulubionych płyt. Pojawiło się „Ruin & Misery„, „Opium„, wywrzeszczana przez publiczność „Vampiria„, obowiązkowe „Alma Mater„, a na bis m.in. „Mephisto„.

Czy można chcieć czegoś więce?
Would you die for this?