..:: e-Lady.pl ::..

Jak to w pewnym wieku niewiele do szczęścia potrzeba. Dziecko u dziadków, perspektywa wspólnie spędzonego wieczoru, wypad do kina, potem do naszej niegdyś ulubionej knajpki…

I na koniec możliwość bezkarnego spania co najmniej do godziny dziesiątej.

Kino z uwagi na Szkodnika jest przybytkiem, który odwiedzamy koszmarnie rzadko, więc jak już Młode poszło dręczyć dziadków, to my poszliśmy napawać się produkcją naszych wschodnich sąsiadów.
Słowo wprowadzenia. W Rosji fantastyka cieszyła się i cieszy się nadal sporą popularnością. Książki Siergieja Łukjanienki sprzedają się w potężnych nakładach, porównywalnych z Harrym Potterem. Głowy za nic nie dam, ale zdaje się, że w grę wchodziły w sumie miliony egzemplarzy.
Sztandarowa pozycja Łukjanienki to cykl o patrolach dziennym i nocnym, w których służą magowie pilnujący wampirów, wiedźmy, magów i resztę magicznego tałatajstwa, spokojnie krążącego po moskiewskich ulicach

Nie tak dawno na ekranach pojawiła się „Straż nocna”, czyli ekranizacja pierwszej części czteroksięgu. Z książką to wiele wspólnego nie miało, bodaj sfilmowano jedną trzecią tomu, nieco spłycając wątki. Ale w porównaniu ze „Strażą dzienną” tamten film prezentował się przyjemnie.

Druga bowiem część nieco mnie rozczarowała. Rosyjski język przestał stanowić nowum. Mało było smakowitych scen pokroju momentu rzucania uroku z „Nocnej Straży”. Za mało było Ciemnych (a zaznaczmy, iż drugi tom książki praktycznie był im podporządkowany), tutaj mamy zwykłą kontynuację. Swoją drogą, jak ktoś poszedł na ‘Straż dzienną’ nie obejrzawszy wcześniej ‘Straży nocnej’ to sam sobie był winien.

Aktorzy dobrani prawidłowo, Zawulon momentami przypominał partyjnego mafioza, z kolej Heser (Gesserem w filmie zwany) jak na moje prezentował się zbyt dobrotliwie. Impreza urodzinowa bardzo rosyjska. Zrujnowana Moskwa prezentowała się wspaniale. Humor bardzo słowiański.
Z plusów chyba wsio.

Minusy- tak zagmatwanej akcji, niewyraźnej, nieposkładanej to od czasów ‘wiedźmina’ nie widziałam. Ksiązki znam, realia znam, ale czułam się nieco oszołomiona, bynajmniej nie efektami specjalnymi. Było trochę dłużyzn, trochę chaosu w działaniach bohaterów (Anton Gorodecki, wstańcie, kiedy do was mówię…). Nie wiem, czy filmowcy będą się pakować w ekranizację „Patrolu zmroku” i „Ostatniego patrolu”, ale rozwiązanie zaproponowane dla roli Kostii stawia pod znakiem zapytania zasadność kontynuacji.

Jednym słowem, popcorn lepiej zjeść podczas innego seansu.
A książki Łukjanienki niezmiennie i gorąco polecam