..:: e-Lady.pl ::..

W poniedziałek mi trzaśnie. Pierwszy raz na obczyźnie, ostatni raz jako dwudziestolatce. Horyzont widzę wielki acz wzburzony…

Jak kończyłam 25 to mnie terror ściskał w gardle, że już taka stara, a wciąż fiu-bździu w głowie. Jak mi stawiali świeczek 27, to coś dusiło mózgowie, że wedle planu z przedszkola miałam już mieć męża i dziecko w drodze. 29 przychodzi zadziwiająco spokojnie, ale z wydźwiękiem.

Bycia trzydziestolatką się nie boję (kremik pod oczy 35+ dostałam już rok temu, więc zdołałam sobie przyswoić cyferkę). Piszą ludzie mądre, że dla kobiety to apogeum i same cuda, więc nie czuję się w obowiązku przejmować. Wręcz przeciwnie rozwinęłam teorię, że 30-35 to będzie mój najlepszy życiowy performance. Mam też taką koncepcję, za którą mnie uszlachtują starsze i młodsze, że 17 może piękne, ale skrzydeł człowiek jeszcze rozwinął ( bo mu nauczyciele, rodzice i własna niedojrzałość nad głową wiszą), zaś 40 choć wspaniałe, to skrzydła już nie te same (bóle w krzyżu, kryzysy, dzieci wybijające okna sąsiadom).

Teraz zaś skrzydłami mogę sobie pomachać. Jak dobrze polecę to i ta czterdziestka będzie fajna, jak się sfrajeruję to będę smętnie kolejne kalendarze wyrzucać z poczuciem, że utopiłam ptaszka. I jak się boję tragicznie scenariusza „praca + dom + dzieci +siatki z zakupami”, tak chyba tą rodzinę warto by jednak zmontować, żeby mieć po co wstawać dekad kilka następnych.

I tutaj mnie chwyta strach, bo kompletnie nie wiem jak się do tego zabrać. Anonse matrymonialne, banki spermy i porady psychologa odpadają. Wiara, że samo się ułoży jakaś naiwna się zdaje, bo los własny kuć ponoć trzeba. Gdzie, z kim, jak??? Przepis na męża mam już opracowany: uczciwy partner, najlepszy przyjaciel, ognisty kochanek. Ale czy z tego nie będzie zakalca? I czy takie cuda ktoś wypieka z przydatnością do spożycia całkiem długą???

PS. Życzenia urodzinowe jakieś niebanalne proszę. „Wszystkiego najlepszego” się nie sprawdza w przyrodzie.