..:: e-Lady.pl ::..

Chciałam już od tym napisać od pół roku ale zawsze coś mnie zwiodło na boczny tor. Ostatnio jednak nawet komentarz dostałam, że monogamię śmy sobie wymyślili i teraz cierpimy za karę. Woda na mój młyn…

Bo szczytem społeczno-moralnej hipokryzji naszego społeczeństwa – znaczy białego, religijnego, zachodniego, cywilizowanego, skodeksowanego… jest właśnie monogamia. Co do zasady piękna, wzruszająca i w ogóle szczyt marzeń. Co do praktyki, zniewolenie natury, które każe nam albo rozbijać domy Bogu ducha winny dzieciom i włóczyć się z prawnikami po sądach, albo dzień w dzień kłamać w żywe oczy osobie, którą kochamy i z którą chcielibyśmy spędzić życie, ale bez wyłączności.

Bo proszę pomyśleć sobie tak – i będę tu całkiem szczera, że mam to w osobistej praktyce – jesteś w stałym, szczęśliwym, zakochanym związku. Czy świadomość, że nie będziesz się już kochać z nikim innym poza partnerem, a on/ ona nie pozna już też innego ciała do końca żywota jest naprawdę taka rozweselająca? No mnie nie rozwesela za bardzo.

Jak się jednak rozweselić – bez oszustw, bez łajdaczenia, bez krzywdzenia? Otwarty związek mimo szczerych chęci uważam jednak za zmierzający w zgubnym kierunku pt. mam gdzieś z uprawiam seks. Nie bardzo to łączące.

Łączące mogą być za to… wspólne przygody! Weźmy sobie taki np. haremik mały, przy założeniu, że panie mają otwarte horyzonty. Tyle różnorodności, tyle uciechy, i ciągle razem, w miłości. Albo, jak pani też by wolała jakiś nowy męski tyłek ujrzeć, zacieśnienie przyjacielskich kontaktów z innymi parami… Powie ktoś „zdrożne”, ale czy lepsze jest to zdradzanie się po biurowych toaletach???

Tym co nie potrzebują widzieć innych tyłków poza partnerskim, szczerze gratuluję, zwłaszcza jeśli to obustronne… hehe, no właśnie!