..:: e-Lady.pl ::..

Stara mądrość ludowa głosi, że nie należy mówić ‘hop’ zbyt wcześnie. Święte słowa, nie da się ukryć, bowiem po raz kolejny przekonuję się, iż praprzodki nasze były bestyjami przezornymi i znającymi życie.
Otóż obiecuję sobie nigdy więcej nie zarzekać się, iż czegoś w życiu nie zrobię i do czegoś mnie wołami (przysłowiowymi) nie zaciągną.
Kończąc szkołę podstawową byłam o krok od radosnego spalenia na ogrodowym stosie podręczników oraz zeszytów do języka rosyjskiego. Przed działaniem tym powstrzymała mnie naturalnie wyłącznie troska o nasze biedne środowisko. W każdym razie przekonana święcie byłam, że edukację w zakresie ruskawo jazyka zakończyłam i z własnej i nieprzymuszonej woli więcej się za cholerstwo nie zabiorę. Tiaaaa….
Parę dni temu kupiłam sobie kurs języka rosyjskiego na płycie CD, wraz z książką oczywiście, a jak przyjdzie kasa dodatkowa to nierozważnie wydam ją na fiszki do rosyjskiego (czy już pisałam, że kocham wydawnictwo CzteryGłowy za pomysł z fiszkami?). Skąd mi się to nagłe uczucie wzięło pojęcia nie mam, ogólnie talentem wrodzonym do nauki obcych języków nie grzeszę, wytrwałością we wkuwaniu słówek kolejnych również, od zawsze lepiej mówiło mi się po niemiecku (musi co krew niemieckich przodków dochodzi do głosu), angielski na zdrowy rozum jest powszechniejszy, pożyteczniejszy, a od poziomu C2 jeszcze mnie trochę dzieli. Ot, cała sensowna argumentacja na nic. W słuchawkach ostatnio króluje Okudżawa, względnie w charakterze przerywnika zespół Lube, a ja zachwycam się pięknem języka rosyjskiego. Świat się kończy.
Na marginesie, Lube – mimo iż kiczowate i rosyjskie do bólu – pojawia się coraz częściej we współczesnej prozie polskiej. Szwaja, Magda Kozak to dwie autorki, które w powieść swą twórczość grupy wmontowały.

Kończąc studia również sobie obiecałam, że do cholernych kodeksów z własnej i nieprzymuszonej woli nie zajrzę. Zajrzałam całkiem niedawno. Nie miało to najmniejszego związku z pracą mą, nie była to też działalność stricte hobbystyczna. Najwyraźniej po tych kilku latach udało mi się wykombinować w jaką lukę można by się tu wbić, żeby te pięć lat nie poszło tak totalnie na zmarnowanie, powoli chyba przechodzi mi też niechęć do wydziału prawa. Powiem więcej, gdzieś tam w mroku rysuje mi się nawet podyplomówka.

I na tym temat zarzekań zakończę, bowiem przychodzi mi na myśl jeszcze jedno „po moim trupie”, a naprawdę w tym akurat względzie poglądy mi się nie zmieniły.

PS. Jeszcze jedno mi się przypomniało – zajrzałam do bloga Caroliny i tak jak Autorka obiecałam sobie, nigdy więcej marmurkowych ciuchów. Hmmm….