..:: e-Lady.pl ::..

Sens życia.
Znalazłam przed gipsownia, gdzieś na skraju tej naszej azjatyckiej wsi. Z obolałą nogą, którą warto prześwietlić. Z połamaną duszą, której się nie da złożyć. W kolejce żuli praskich, którzy wszyscy w potrzebie. W kolejce pijusów w klapkach, którzy noszą dres.

Jebany amstaf chrobotnął ja ze schodów i nie ma czym wrócić do domu, nie ma na autobus, jedna ręka złamana, jutro przyjdzie renta, którą stary przechleje.

Sama tu przyjechała, zastanawiam się jak, bo wózek inwalidzki, bo sama skora i kości, z przewagą skóry, córka mieszka daleko, zięć tyra jak wól, nikt jej nie ignoruje, trzeba jakoś usprawiedliwić te dzieci, ten bolesny brak zaangażowania.

Obie ręce złamane, wiec nie ma jak się wysikać, nie ma jak rajtuz podciągnąć w ubikacji, pomagam jej podciągać te rajtuzy, wkładam gacie na cherlawe uda.

To jest właśnie sens życia. Ten wieczny flirt z człowiekiem, z człowiekiem bez względu na płeć. Mam problem z własną seksualnością, zupełnie nie wiem, kim jestem. Mam kłopot z własną płcią.

Jestem pedałem.

Kocham facetów. Bo wolą Amige od Pecka, a Maca od Amigi. Bo wegetarianizm, bo książki do Photoshopa, bo patrząc mi nawet nie w oczy, ale gdzieś obok, szepczą magiczne dwa słowa: offset i rotograwiura; aple i tinta. Ale najbardziej kocham tego, co jeden się nie boi starości. Duszę pielgrzyma umie dojrzeć we mnie.

Za pozwy rozwodowe.

Kocham go za wszystkie pozwy rozwodowe, które napisał przeze mnie. I o mnie. Za wszystkie podarte pozwy, ze słuszną argumentacją: dowcipna, trafną, błyskotliwą. Tak, jestem bohaterką niejednego tekstu. Sprowokowałam tyle pozwów, że przejdę do historii prawa?

No i walnęłam pięścią.
Uderzyłam w stół po swojemu. Jeszcze kiedyś napiszę. Jeszcze będę Andersenem. Jeszcze będzie ze mnie Bułyczow. Jeszcze nie raz opowiem krzywą bajkę o prostym życiu. A wy będziecie mnie czytać. I krew wam nie ostygnie!!!