..:: e-Lady.pl ::..

Co mi się najbardziej podoba w romantycznych filmach? Wieczory kawalerskie – dla mnie sen o wyspach kokosowych…

Szczerze, w rankingu wszystkich rytualnych imprez społeczeństwa XXI wieku alkoholowo-striptizerski event bije na głowę koszmarne wesela z bigosem i rzucaniem chwastami po biednych gościach, imieniny ze śledziem, dobrze wymoczonym, „osiemnastki” czy „trzydziestki” w dyskotekach z „Coco Jumbo” czy jedzenie za zdrowie nieboszczyka, aka stypy.

Od lat więc moim marzeniem jest uczestnictwo w wieczorze kawalerskim, gdzie piło by się tequillę z pępków porozbieranych panienek klasa „premium”, gdzie zamiast dziesiątek zazdrosnych, obgadujących się bab byliby nastawieni na słuszną zabawę panowie, gdzie w ramach uznanego powszechnie konwenansu można by trochę przegiąć, bez konsekwencji. W końcu pijącym za poddane ciężkiej próbie zdrowie przyszłego małżonka, wszystko się wybacza.

Niestety, płeć, którą sobie dość chwalę, kwalifikuje mnie raczej na wieczory panieńskie, które są najgorszą z pomyłek, bo stłoczenie dziesięciu pań w jednym pomieszczeniu to albo rozmowy o szminkach, albo, nie daj Boże, o dzieciach, albo wynajęci wygoleni faceci w stringach, którzy dowodzą jasno, że profesja striptizerki powinna być zarezerwowana pod groźbą więzienia dla kobiet.

I tutaj zmierzam to jedynej możliwej konkluzji. Nie będąc osobą, która rezygnowała by z marzeń, z powodu tak błahych powodów jak para piersi, co mi pozostaje, to poćwiczyć trochę na rurze od prysznica i zaprosić się na wieczór kawalerski przez anonse…
„opadną wam gacie, na blondynę w szpagacie – dla kawalerów poniżej 25 lat, rabat 50% ze względu na współczucie”