..:: e-Lady.pl ::..

“Duży Format”, który w miarę regularnie staram się czytać, opublikował szereg tekstów pod zbiorczym tytułem jak wyżej. Wnioski są generalnie mroczne, bowiem na zadane pytanie można odpowiedzieć krótko: kicz.
Kicz rządzi, kicz radzi, kicz nigdy nas nie zdradzi.
Jeśli domki, to koniecznie z kolumienkami przy wejściu, falującym dachem, balkonami (liczba mnoga ma tu swoje znaczenie) i licznymi architektonicznymi pierdółkami, dzięki którym klient który nas odwiedzi na pierwszy rzut oka będzie w stanie stwierdzić, że musi co powodzi nam się nieźle. Kolumienki stanowią nawiązanie do tradycji dworków polskich, przy czym odpytani na tę okoliczność architekci za głowy się łapią w temacie zachowania proporcji oraz sensowności umieszczenia kolejnych balustradek. No ale klient nasz pan i do głosu dochodzi tu spór odwieczny w temacie, czy należy robić tak, jak klientowi się marzy, wypracować z klientem ‘konsensus’, czy też warto zachować niezależność i trzymając się zasad sztuki z dumą zagryzać chleb z margaryną. (BTW odrobina autoreklamy - właśnie toczy się na ten temat dyskusja na blogu isido.pl, freelancerów zapraszam).

Jeśli książka to Kalicińska. Tu akurat polemizowałabym, bo mam wrażenie że lista autorów sprzedających swe tytuły w nakładach powyżej 100k egzemplarzy liczy sobie kilka(naście?) polskich nazwisk, ale Kalicińska i jej rozlewiskowa seria faktycznie wybija się na tle ogółu. Jeśli mnie pamięć nie myli, gdzieś wyczytałam iż sama autorka twierdzi, że jej zamiarem było napisanie “Dzieci z Bullerbyn” w wersji dla dorosłych dziewczyn. Czyli lektura lekka, łatwa, ciepła, otulająca, przyjazna i rozgrzewająca lepiej niż najlepsza herbata z sokiem malinowym.
Na moje oko wyszedł jej Coehlo w wersji dla +trzydziestoparolatków. Dzieci mają swoją Lindgren (ale umówmy się, ja do dziś kocham jej twórczość), nastolatki młodsze swoją Musierowicz, nastolatki starsze swojego Coehlo, potem człowiek idzie do roboty i zasuwa aż się kurzy, a potem nadchodzi moment, gdy stwierdza, że to cholera nie ma sensu. I tu nas czekała pani Kalicińska. Ponoć “Rozlewiska…” są biblią dla uciekinierów z miast, korporacji i życia w zgiełku. Ponoć wiele osób się w nich odnajduje. Ponoć jest to gniot, kicz, fabuła jest nieprawdopodobna a zachowanie postaci nielogiczne. Panów do lektury namawiać nie będę, paniom szczerze polecam. Sporo światła, ciepła, rodzinności, drewnianych domów, słowem klimacik jak się patrzy.

Na koniec dwa zdania na temat mieszkań. Ponieważ nam się szykuje kolejna mieszkaniowa rewolucja i z racji tego, że mimo moich najlepszych chęci nie jestem w stanie czytać prasy tak zwanej kobiecej przerzuciłam się dla relaksu na magazyny wnętrzarskie. Polskie mieszkania dzielą się generalnie na zapuszczone i odpicowane. Pierwszą grupę miłosiernie zlekceważmy, mieszkania z grupy drugiej są do siebie podobne jak dwie krople wody. Beżowa ściana i ciemnobrązowe meble to zestaw uniwersalny. Ogromniasty salon, kuchnia w postaci aneksu albo też rozmiarów raczej słusznych, korytarz w którym zmieści się szafa wnękowa, sypialnia i łazienka w kolorowych płytkach, to mniej więcej ideał mieszkania. Tyle dobrego że koszmarne czarne kafelki z białymi fugami to pieśń przeszłości.
Czy ten nieszczęsny beż z brązem faktycznie jest tak fatalny? Z estetyką najwyraźniej jestem na bakier, bowiem rzadko które wycudowane wnętrze rzuca mnie na kolana.
Ale my kobiety jesteśmy proste. Czyż nie?