..:: e-Lady.pl ::..

Spotykam go na wieczorze z Beatą Pawlikowską. Zgadza się udzielić wywiadu. Uwodzi kulturą osobistą, czaruje tonem głosu. Kto? Otóż nie kto inny, tylko Tomasz Raczek.

Nawiązując do rekomendowanej przez Pana książki Beaty Pawlikowskiej „W dżungli niepewności”, czy czuł Pan kiedyś, że tkwi w takiej dżungli?

Oczywiście, że przebywałem w dżungli niepewności, szczególnie jako mały chłopiec. Trafiłem nawet do psychologa bo byłem chorobliwie nieśmiały. Na lekcjach nie zgłaszałem się do odpowiedzi, chowałem się za innych. Wstydziłem się występować na akademiach w szkole.
Miałem dziesięć lat, gdy zorientowałem się, że wychodząc naprzeciw trudnościom można łatwiej osiągnąć sukces. Od tamtej pory zacząłem być aktywny.  W ramach treningu osobowościowego zdecydowałem się na studia w Szkole Teatralnej i na zawód związany z nieustannym formułowaniem na głos swoich myśli.
Dziś mogę powiedzieć, że wychodząc na scenę czy do studia nie mam tremy. Nie rozumiem, dlaczego wielu aktorów twierdzi, że tremy człowiek nigdy się nie pozbywa, że zawsze mu ona towarzyszy. To moim zdaniem nieprawda, wszystko jest kwestią treningu.

Tak, zauważyłam, że nie ma Pan tremy nie tylko przed wystąpieniami przed ludźmi, ale także brak Panu tchórzostwa życiowego. Nie boi się Pan głosić poglądów niepopularnych.

Ale dojście do tego zajęło mi ponad czterdzieści lat, w czasie których miałem różne etapy: najpierw ośmielanie się, otwieranie na świat. Na końcu zrozumienie, że taka postawa jest źródłem siły życiowej potrzebnej do realizowania siebie.  Pierwszą przeszkoda, jaką trzeba pokonać, jest odwieczne pytanie – „co ludzie na to powiedzą?”

Nie zależy Panu na tym, jak Pana ocenią?

Nie, ponieważ czuję w sobie dość siły, by spróbować wpłynąć na zmianę opinii tych ludzi. Nie chcę przejmować się tym, co oni myślą, raczej staram się koncentrować na tym co zrobić aby zmienili swój sposób myślenia.

Ponieważ serwis eLady jest o kobietach, dla kobiet – proszę o podanie synonimu do słowa kobieta.

Matka.

I ostatnie pytanie specjalnie dla serwisu rekomendującego piękną bieliznę. Czy całkowita nagość jest aseksualna?

Nie. Jako były naczelny Playboya nie mógłbym czegoś takiego powiedzieć i na pewno tak nie myślę. Uważam, że nagość jest naprawdę absolutnie seksualna, piękna. I to nie koniecznie idealna nagość. Nagość sama w sobie ma takie aspekty jak niewinność, otwartość. Jest także symbolem szczerości i oddania.