Matka Natura przygotowała nas do roli rodzicielek perfekcyjnie. Nawet osóbka-blondynka taka jak ja, która dzieci mieć nie chciała zdecydowanie i na myśl o wrzeszczącym, ulewającym, łysym i kupkającym niemowlęciu dostawała spazmów wątroby, pod wpływem mieszanki hormonalno-laktacyjnej świata poza dzidzią nie widzi… prawie. Egoizm, narcyzm, alkoholizm, snobizm… dużo „izmów” pryska bez nuty żalu nawet. Bo życie jednostki nabiera nagle zbiorowego sensu. Matka Natura jednak nie wypracowała jakoś dobrze połączenia w jednym ciele matki i kobiety…

Jest oczywiście kwestia przepoczwarzenia czyli pakiet antySPA „ciąża+poród” z darmowymi kilogramami, rozstępami, żylakami, hemoroidami, przebarwieniami no i oczywistymi zniszczeniami w rejonie biodrowym. I nawet, jak ktoś nie wygrał zestawu „all inclusive”, tylko tak jak ja, zostanie po porodzie z jedną wyraźniejszą żyłką na nodze, to i tak punkt ostatni pakietu może staranować poczucie kobiecości do cna. Bo nie dość, że tamtędy wyszła przecież ludzka głowa, to jeszcze są szwy i blizny, które każą myśleć raczej o Frankesteinie niż seks-bombie. Ale to tylko początek, bo mleko lejące się ciurkiem o każdej porze, nieprzespane noce, włosy wychodzące jak ludzie z kina na polskich komediach, ciągłe oglądanie koloru i konsystencji farszu w pieluszce itd. robią pojęciu „kobieta” seppuku.

I nawet jak człowiek rodzaju żeńskiego z tym walczy, bo wie, że tak nie można męża męczyć i siebie dołować, to i tak nie wszystko da się przeskoczyć. Bo nawet seksowne ubranka na macierzyńską codzienność wyglądają kiepsko z plamami od wymiotów. Bo gdy całe ciało zasypia kamiennym snem o 21.30, to libido nie da się już obudzić. Bo kogo obchodzą szminka czy szpilki gdy dziecko ma kolkę?

I tutaj pora na sedno. Nie musi być bowiem aż tak źle. Kobietę w mamuśce da się niczym zagrożony gatunek ocalić, jeśli wszyscy pomagają:

MĄŻ, który rozumie i wybacza poplamiony seksapil, i sprawia czułą dłonią, że iskierka nie wygaśnie
BABCIE, które zabierają podarek od bociana na dwie godzinki albo noc całą
PRODUCENCI BIELIZNY, którzy robią stanik laktacyjny z nutką zmysłowości i koszulki nocne, które jeszcze się z czymś przyjemnym kojarzą
LEKARZE, którzy myślą kategoriami „szczęśliwa mama, szczęśliwe dziecko”
PRODUCENCI pieluszek, których nie trzeba zmieniać przez całą noc i ogrzewaczy do butelek, smoczków, termoforów, elektronicznych niani…
ARCHITEKCI, którzy pozwalają mamie z wózkiem wyjść na miasto i nie płakać z rozpaczy, że do sklepu się wejść nie da
PRACODAWCY, którzy chodzą rodzicielkom na rękę i nie dodają stresów poniżej pasa…
KOLEŻANKI, które wpadną z nowym kremem do ciała i wyciągną na kawę…
i SAME MAMUŚKI, które będą chciały dać sobie pomóc, żeby z letnich stać się znów gorącymi!

Ktoś mi kiedyś do ręki wcisnął ksero książki (pirat ten „ktoś”) o autosugestii. Byłam chora więc przeczytałam i uwierzyłam, że jak się człowiek odpowiednio daleko zagłębi we własnym mózgu, to jest w stanie zmienić rozkład jazdy z grypy na euforię. Ba, w owej publikacji opisywali jasno przypadki, gdy siłą szarej materii dało się zmniejszać guzy nowotworowe, leczyć migreny, które prosiły się już o młotek czy inne bóle wstrząsające jestestwem. Trzeba tylko położyć się, pooddychać, policzyć do dziesięciu i… przekonać samego siebie, że jest się zdrowym.

Zapomniałam o autosugestii na długie lata młodości, piękna i zdrowia, aż spadła na mnie ciąża jak grom z jasnego nieba ( to przenośnia – wiem, jak powstają dzieci). Czytelnicy o słabych nerwach zamykają teraz oczy na jedno zdanie. W „bezpiecznym” już 13 tygodniu obudziłam w nocy męża sceną z „Piły” – stojąc w kałuży krwi na naszym białym linoleum. Za dwie godziny byłam w szpitalu z płaczem pewności, że już po wszystkim, ale nie – okazało się, że to „tylko” krwiak na macicy. Leków na to nie ma – trzeba leżeć i patrzeć się w sufit aż się wchłonie i przestanie zagrażać dzieciątku. Jak długo? Może i miesiąc. Oglądałam szpitalny sufit przez tydzień, pierwszy raz w życiu nie ruszając ręką ani nogą wyjąwszy czynności fizjologiczne. Moja psychika sięgnęła dna. Wierząc więc, że maleństwo przetrwa ten bój i nie chcąc by musiało mamę oglądać w kaftaniku za szybą wykorzystałam rodzinne koneksję żony teścia, która znała teścia mojej lekarki i wypisałam się do domu z przyrzeczeniem, że będę oglądać teraz nasz sufit.

To było naturalnie skomplikowane, bo kobieta, które czuje obecność kuchni w promieniu 100 metrów ma ciągoty do pieca, więc w końcu wyjednałam u męża pauzy w odpoczywaniu na robienie posiłków i dziesięciominutowe spacerki. Na te pierwsze przystał dziwnie łatwo. I żyłam tak jak mniszka zaczytując się przy okazji w Internecie wszystkim na temat krwiaków w ciąży. A Internet oczywiście pisze zawsze różne rzeczy, niekoniecznie spójne. Wybrałam więc te, które bardziej mi się podobały i postanowiłam nie leżeć jak baran, tylko wskrzesić ducha. Zaczęłam robić delikatne sesje jogi z rozciąganiem… palców u nóg, dużo ćwiczeń oddechowych polegających głównie na liczeniu do ośmiu i wreszcie, włączyłam też Dr Mózga.

Bo dlaczego, skoro nasze ciało jest w stanie samodzielnie dawkować sobie zastrzyki z hormonów i kuracje z przeciwciał; skoro umie oślepiać aby wytrwać w miłości i czerwieni usta, aby zakomunikować mężczyznom, że owulujemy; skoro zrasta przeciętą naostrzonym nożem skórę i wyrzuca stare włosy hodując nowe; dlaczego nie miałoby potrafić leczyć się samo? Zaczęłam więc w ciemności i cichości sypialni wizualizować sobie jak krwiak okalający moją małą Mię zostaje mocą mózgu zasysany do czarnej dziury piekielnej otchłani. Co dzień, przy każdej okazji, widziałam oczami wyobraźni, bogatej i płodnej, jak moja dzidzia rośnie i kicha na skrzepy dokoła. Regularnie karmiłam się naiwnym koktajlem wiary, mocy i chęci.

Po 10 dniach poszłam na kontrolę i okazało się, że krwiaka nie ma. Nul. Ani śladu. Dr Mózg dumnie podkręcił wąsa i prychnął na medycynę.

Dwa tygodnie temu w dwa dni pokonałam grypę z 40-stopniową gorączką, bo wiedziałam, że fabryka mleka nie może mieć przestojów ani zwarzonych produktów nabiałowych. Dr Mózg znowu pomógł. Bo choć nie wymyśliłam tego sama, chcieć to móc. Każdy z nas ma tam, pod czerepem, prywatne konsylium lekarskie, które w przeciwieństwie do doktora Ziutka głodzonego przez NFZ, wie co w trawie piszczy i naprawdę chce pomóc. Trzeba tylko odetchnąć, policzyć do dziesięciu i dać im szansę.

Kolega sam czeka na dziecko, stąd węszy niebzepieczeństwo w takich stwierdzeniach. Jaki wyrodny rodzic chciałby w głowie wciskać wsteczny zanim jeszcze główka ukazała się w kanale? No ale, szanowny kolego, jako matka 4-miesięcznego dziecka z katarem przyznaję bez bicia, że lepiej było chodzić z 10-kilowym brzuchem i sapać przy podnoszeniu się z toalety niż słuchać charczącego oddechu niemowlaka. Lepiej było rzucać ptakami takimi jak paw na za sam zapach skórki od chleba niż wkładać swojemu ukochanemu człowieczkowi plastykową rurę do nosa i zaciągać się…no, gil też ptak. Lepiej było nie móc spać na brzuchu i na plecach niż nie móc spać wcale. I o niebo lepiej było wciąż jeszcze decydować za dwójkę co dziś robimy niż poddawać się tyranii rączek i nóżek machających do rytmu przeraźliwego wrzasku.

Gdy jesteś w ciąży idiota wydaje ci się facet, który nazwał te 9 miesięcy stanem błogosławionym. Gdy jesteś matką, kiwasz w zdumieniu głową jaka to musiała być mądra kobieta. I żeby nie było, że miałam z górki. Odchorowałam pierwszy trymestr na zielono i po kafelkach. Odleżałam tydzień w szpitalu z zakazem ruszania dużym placem u nogi. Odbębniłam radość odbioru wody płodowej igłą długości druta do swetrów. Odczekałam trzy tygodnie na Godota, aby dowiedzieć się czy moje dziecko ma zespół Downa. Odleżałam kolejen dwa tygodnie w domu, bo ponoć głowa zaczęła napierać na wrota o miesiąc za wcześnie. Opaliłam brzuch patelnią, bo nie mogłam pojąć przestrzennie, że jest tak wielki. Prawie urodziłam w Ikei na sofie bedlung-medlung, czy coś takiego. I i tak uważam, że ciąża była fantastyczna.

A teraz? Teraz jestem lekka jak piórko, sama w swoim ciele, nie mdli mnie, nie dusi, nie gniecie, nie puchnie i nie boli a mimo to jest ciężko jak sto diabłów bo dziecko ma katar. Nie, nie anginę czy zapalenie oskrzeli, nie złamane serce czy problemy egzystencjonalne. Ma katar. I to wystarczy, żeby życie dwójki zwanej rodzicami zmieniło się film z pogranicza gatunku. Dramat i horror naturalnie.

Najlepsze zaś jest to, że zgodnie z czwartym prawem Newtona o lawinowym wzroście problemów po zapłodnieniu, jestem pewna że za rok, napiszę, że lepszy katar niż…

Jak to sie stało? Technicznie dość prosto – na stole, na szybkiego, cztery dni przed owulacją, więc tylko ostatni najbardziej leniwy plemnik przeżywszy (zjadłszy?) konkurencję dotarł do jajeczka. Z tego urodziła się właśnie Mia – tłusta, leniwa, słodka dziewczynka, która przybierała w swoim czasie kilo w dwa tygodnie. Szyi wciąż nie ma a fałdy na udach trzeba rozwierać obcęgami. Ze strategicznego punktu widzenia jednak ta ciąża była prawie niemożliwa – medycznie, technicznie, intencjonalnie, logistycznie, ideowo… Wygląda jednak na to, że to nie zawsze jest kwestia czy rodzice chcą dziecka, tylko czy dziecko chce rodziców. Czuję się nawet czasem podbudowana tą wiarą naszego potomstwa, które pchało się na świat wiedząc lepiej od nas. I, jak James Bond, też miało rację.

Czy żałuję? Przyznam szczerze, że dwa tygodnie po wypchnięciu z siebie drogą dolną trzykilogramowego egoisty z laktacyjnym fetyszem trochę żałowałam. Bo nie spałam prawie wcale i co rano płakałam, że pora wstawać, a ja bym się dopiero położyła do łóżka. Bo ogarniała mnie bezradność na dźwięk płaczu, który znaczył wszystko i nic – kupa, głód, chłód, kolka??? Bo w myślach grzebałam szpadlem swoją kobiecość, radość życia, pasję… Teraz będę tylko karmić, przewijać i prać, buuuuu…
Dziś, po czterech miesiącach nie żałuję wcale. Bo taka jest biologia człowieka, że zabija egoistyczną indywidualność na rzecz przetrwania gatunku. Mia jest co dzień rano naszą największą niespodzianką i największym osiągnięciem obojga naszych żyć. Tych dziesięć spoconych pulchniutkich paluszków zaciskających się na kciuku? Ten bezzębny uśmiech z topiącym serce rechotem? Jak dwoje średnio kreatwynych ludzi mogło w pół godziny stworzyć coś tak perfekcyjnego?

No jest oczywiście jeszcze za tym proces pieczenia, ale o tym już innym razem…